با اندوهی عمیق باخبر شدیم که رفیق «جبار حاجی‌مرادی»، معروف به «شاطر جبار»، زندانی سیاسی سابق، مبارز دیرین و فعال دلسوز و فداکار کومه‌له، بامداد روز شنبه ۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ بر اثر ایست قلبی، در ۵۸ سالگی، زندگی را بدرود گفت. با رفتن او، قلبی از تپش ایستاد که سال‌ها برای آزادی، برابری و رهایی کارگران و زحمتکشان تپیده بود.
رفیق جبار در سال ۱۳۴۷ خورشیدی در شهر مریوان، در خانواده‌ای کارگری به دنیا آمد. زندگی او از همان کودکی با کار و رنج همراه بود. فقر و تنگدستی اجازه نداد بیش از چند کلاس درس بخواند و برای کمک به معاش خانواده، در سنین کم به کارگری روی آورد. اما سختی‌های زندگی او را از پا نینداخت. همین رنج‌ها از او انسانی آگاه، استوار و حساس به درد هم‌طبقه‌ای‌هایش ساخت. جبار نابرابری و ستم را با پوست و گوشت خود تجربه کرده بود و به همین دلیل از همان جوانی راه مبارزه برای رهایی طبقه کارگر را برگزید و تا آخرین روز زندگی در این راه ماند.
رفیق جبار خیلی زود در میان مردم، به‌عنوان کارگری نانوا و مبارز، به چهره‌ای محبوب تبدیل شد؛ نخست در شهرکانی‌دینار و سپس در مریوان و ژاورود تبدیل شد. «شاطر جبار» فقط نانِ سفره مردم را نمی‌پخت؛ امید و همبستگی و آگاهی را هم در میان آنان می‌پراکند. دکان نانوایی او به محل دیدار و گفت‌وگوی زحمتکشان تبدیل شده بود. صداقت، فروتنی، مهربانی و پایبندی‌اش به آرمان‌هایش، او را به فردی شناخته‌شده و مورد اعتماد در میان مردم زحمتکش منطقه بدل کرد.
در سال ۱۳۸۹، دستگاه‌های امنیتی و جاسوسی جمهوری اسلامی که از نفوذ و محبوبیت چنین انسان‌هایی در میان مردم می‌هراسند، رفیق جبار را شناسایی و زندانی کردند. او سه سال حبس، فشار و سختی‌های فراوان را تحمل کرد، اما نه زندان و نه شکنجه و آزار نتوانست اراده‌اش را بشکند یا او را از راهش بازگرداند. جبار سربلند و استوار از زندان بیرون آمد و به میان خانواده و مردمی بازگشت که دوستش داشتند. او امیدوارتر و مصمم‌تر از همیشه فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی خود را از سر گرفت و نشان داد که زندان برای انسان‌های آگاه و آرمان‌خواه نه پایان راه، که بخشی از مبارزه است.
کومه‌له و حزب کمونیست ایران با جان‌باختن رفیق جبار، رزمنده‌ای جسور، فداکار، کاردان و مقاوم را از دست داده‌اند. جای خالی او در میان رفقا و در کوچه‌ها و محله‌های مریوان، کانی‌دینار و ژاورود به‌آسانی پر نمی‌شود. اما جبار تنها نماند و راهش نیمه‌کاره نخواهد ماند. او ادامه راه و پیگیری آرمان‌ها و آرزوهایش را به همرزمانی سپرد که از زندگی و مبارزه‌اش درس گرفته‌اند. ما عهد می‌بندیم پرچمی را که او سال‌ها با دستان پینه‌بسته‌اش برافراشته نگه داشت، برافراشته نگه داریم و تا رهایی کامل کارگران و زحمتکشان از ستم و استثمار، از پا ننشینیم.
کمیته مرکزی کومه‌له این ضایعه دردناک را صمیمانه به همسر و فرزندان، همه اعضای خانواده، مردم مبارز مریوان، کانی‌دینار و ژاورود و به همه رفقا و همرزمان رفیق جبار تسلیت می‌گوید و خود را در غم آنان شریک می‌داند.
کمیته مرکزی کومه‌له
سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
دهم آبان‌ماه ۱۴۰۵